Zal je net zien, zit je midden in een lockdown, kledingwinkels dicht, Hema dicht, is mijn notitieboekje vol en beginnen alle sokken ineens gaten te vertonen. Er is vast onderzoek naar gedaan. Zouden sokken eerder verslijten als je de hele dag met schoenen op je werkt loopt, of als je op je sokken door het huis banjert? Ik denk dat de sokken door ‘huiselijk’ gebruik eerder slijten dan door ‘schoen’gebruik. Bewijs hiervoor heb ik niet, maar het vermoeden is er wel nu wel heel veel sokken van mij in lichte of minder lichtere mate slijtageplekken beginnen te krijgen.

Kleren versleten niet

Ik dacht terug aan wat ik laatst in de bijbel las. Het joodse volk was bevrijd uit Egypte en liep rond in de woestijn. De reis door de woestijn naar het beloofde land zou echt geen mensenleven duren, maar omdat ze straf kregen en klaarblijkelijk nog veel moesten leren, moesten ze wel 40 jaar in de woestijn blijven voordat ze naar het beloofde land mochten. En dan staat er in Deuteronomium 29:5: Veertig jaar lang heeft de HERE u door de woestijn geleid zonder dat uw kleren versleten of uw sandalen kapot gingen.

Ineens zijn de agenda’s leeg

Deze lockdown waar we nu in zitten laat me de bijbel weer in andere ogen zien. Het Joodse volk werkte hard in Egypte. Naast het verplichte werk zorgde ze vast ook voor hun eigen dieren en bewerkte hun eigen grond. Ik kan me zo voorstellen dat de mannen ervoor zorgden dat hun huizen er verzorgd bijstonden en de vrouwen alle zeilen bijzette om te zorgen dat het huis netjes was, iedereen goed gekleed erbij liep en er genoeg eten was. Het was een druk bestaan. En toen kwam dat volk terecht in de woestijn. Ineens was er geen huis of grond om voor te zorgen, geen eten dat uit de tuin kon worden geplukt, geen materialen voor handen om kleding van te maken. Er was natuurlijk ook geen slavenwerk meer. De agenda’s waren leeg, het leek wel op onze lockdown.

Manna voor elke dag

Maar toen het hele leven piepend en krakend tot stilstand kwam, kwam er hulp uit de hemel. Er viel manna uit de hemel, genoeg voor iedere dag. Er was water, telkens weer genoeg om van te overleven. En God zorgde ervoor dat alle kleding en schoeisel heel bleef. Er was in de woestijn natuurlijk geen Hema of een andere winkel om even naar toe te gaan om iets aan te schaffen En op pakketbezorgers konden ze daar vast niet rekenen.

Meloenen en knoflook

Het geeft mij rust om zoiets te lezen en me te realiseren dat wij niet de eerste mensen ter wereld zijn die het moeilijk hebben. Waar het leven krakend en piepend tot stilstand is gekomen en alle dingen die we gewend waren er even niet meer zijn. Waar de agenda’s helemaal leeg zijn en het weekritme door de war wordt gegooid. En waar het joodse volk vooral de komkommers, meloenen, uien en knoflook uit Egypte misten, mis ik vooral het gemak om even naar de Hema te gaan om nieuwe sokken en een notitieboekje te kopen. Dit verhaal vertelt me dat het ooit weer goed gaat komen. Want die komkommers, meloenen, uien en knoflook kwamen hun kinderen vast na 40 jaar weer tegen in het beloofde land. En in de 40 jaar in de woestijn zorgde God dat de basis steeds in orde bleef. Er was eten, drinken, kleding en een (tenten)dak boven hun hoofd. God is niet veranderd, hij zal ook voor ons zorgen. Ik hoop alleen dat deze lockdown iets minder lang duurt dan 40 jaar!

Versleten sokken
Getagd op:                    

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.