In het voorjaar kwam ik thuis te zitten met een burn-out. Hier schrijf ik wat er aan vooraf ging. Van de één op de andere dag zat ik thuis. En dan? Ineens was mijn agenda leeg. Er stond nog een afspraak in met de psycholoog en dat was het.

Burn-out: de eerste weken

Als ik er aan terug denk was het een hele nare tijd maar ook een vreemde tijd. Ineens hoefde ik niets meer. Ik mocht toegeven aan al die moeheid die ik voelde en ik had geen verplichtingen meer. Behalve de verplichting om goed voor mijzelf te zorgen.

Ik sliep ‘s nachts nog steeds niet goed. Meestal was ik vroeg wakker (rond 5u) en speelde ik een beetje met mijn telefoon. Rond 7 a 8u stond ik op, at ik wat en ging ik op de bank liggen. Om 10u sochtends voelde ik me weer kapot en ging ik in mijn bed liggen om te slapen. Zo zag mijn ochtend eruit. Smiddags sliep ik ook nog twee keer en ‘s avonds ging ik weer rond 22.00 naar bed. Ik deed tussendoor vrij weinig. Ik probeerde gedurende de week wat aan mijn huishouden te doen en was blij als dat lukte. Vaak liep ik achter de feiten aan.

De afwas bijvoorbeeld. Daar had ik soms wel 2 pauzes bij nodig om die af te krijgen. Twee keer een rustmoment tijdens de afwas, terwijl ik die afwas normaal in 7 minuten wel klaar heb. Het stofzuigen, koken, wassen, kortom alles wat met dat huishouden te maken had deed ik volgens de sandwich-formule. Rust-werk-rust.

Ik probeerde mijn leven zo te plannen dat ik niet meer dan één afspraak per dag had. Mensen vond ik zo vermoeiend. Ik vermeed de sociale interacties een beetje. Verder probeerde ik iedere dag een beweegmoment in te plannen. Twee keer per week ging ik zwemmen. Dit was in het begin soms maar een kwartier. Maar vaak voelde ik me tijdens het zwemmen zo goed dat ik een half uur en later zelfs een uur kon zwemmen. Zolang er maar niet in hetzelfde bad ook een instructieles gaande was (muziek, microfoons, geschreeuw, blegh!) Als ik niet gezwommen had ging ik een rondje wandelen. Vaak was dit hetzelfde rondje. Ik wandelde ongeveer 45min tot een uur en ging dan weer thuis op de bank liggen.

Gezond eten was en is nog steeds lastig. Gelukkig was het voorjaar en bestaan er salades. Door een kant-en-klare salade te kopen kreeg ik in ieder geval mijn portie groente binnen. Mijn weekenden zagen er ook anders uit. Ik ben een tijdje niet meer naar de kerk gegaan omdat het geluid pijn deed aan mijn oren. Na een aantal keer huilend weg te zijn gelopen tijdens de dienst gaf ik het op en bleef ik zondags thuis. Als ik einden moest rijden dan stopte ik elk half uur om een kwartier rust te nemen. Alleen zo kon ik veilig op de plaats van bestemming komen.

Dat was mijn leven. Bankhangen, rondjes lopen, zwemmen, slapen, eten en een beetje aan het huishouden doen. Soms vroeg ik me af: gaat dit ooit weer beter worden? Kan ik ooit weer hele dagen werken en die verantwoordelijkheid hebben voor een klas vol kleuters? Kan ik ooit weer genieten van mensen om mij heen? En die geluiden, zou ik daar weer tegen kunnen?

Misschien zit je zelf nu wel in een burn-out en vraag je je dat ook af. Gaat het ooit weer beter worden? Ja, het gaat beter worden! Stapje voor stapje kom je vooruit. Maar die eerste paar weken hoef je niet vooruit te komen. Denk maar aan die sandwich-methode. Rust uit voordat je iets doet en nadat je iets doet. Onderbreek hetgeen wat je doet om te rusten als dat nodig is. Ook al doe je 3x over één afwas, het geeft niet.

Burn-out: de eerste weken
Getagd op:    

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.