Dit voorjaar kwam ik thuis te zitten met een burn-out. Van de één op de andere dag ging ik niet meer naar mijn werk. Het was een hele rare gewaarwording. Ik had geen idee wat er nu precies aan de hand was. Ik had geen idee hoe de toekomst eruit zou zien. Ik wist alleen dat ik ontzettend moe en verdrietig was.

Als leerkracht maakte ik lange dagen. Officieel werk ik op lange dagen 9u en op korte dagen 6u. In die tijd kon ik mijn werk absoluut niet afkrijgen en ik werkte regelmatig 10 a 11u op een dag. Mijn vierdaagse werkweek bestond uit 40 uur werken, met een aanstelling van 30 uur.

Ik merkte dat ik moe was. Ik ging vaak al vóór 20.00u naar bed maar was de volgende dag niet uitgerust. Het gekke was ook dat ik ‘s avonds echt heel moe was, maar ‘s ochtends om 04.00u al klaarwakker was. Mijn slaapritme was een puinhoop zonder aanwijsbare reden. Op mijn werk was ik ongeduldig en mopperig, ik werd cynisch en was vaker negatief en pessimistisch. Ik huilde regelmatig. Eerst alleen thuis, later ook op andere plekken en op het laatst zelfs op mijn werk. Dát was de druppel, want een huilende werknemer wilde ik zeker niet zijn!

Mijn leven bestond uit slapen, eten & werken. Ik had geen zin om te sporten, de leuke afspraken zegde ik steeds vaker af en behalve de noodzakelijke dingen als boodschappen en kerkbezoek kwam ik liever niet buiten.

Toen ik merkte dat het slecht met me ging besloot ik voor een drastische oplossing te kiezen. Een dag minder werken zou me helpen om meer energie te krijgen en alles weer op orde te krijgen. Mijn leidinggevende liet mij niet zomaar ontslag tekenen en bood aan om mij 1 dag per week ziek te melden totdat ik zeker wist dat ik me hier beter van zou gaan voelen. Ze stimuleerde me ook om een psycholoog te gaan bezoeken.

Het ging allemaal heel snel. Geen wachtlijst, gelijk een gesprek. En een opdracht: ga leuke dingen doen. Hoe dan? Wat dan? Ik weet nog goed dat ik het in de pauze met een collega erover had. Leuke dingen doen? Ik heb geen idee wat ik leuk vind. Ik werk, ik eet, ik slaap. Maar wat voor leuks zou ik kunnen gaan doen?

Inmiddels ben ik ruim een half jaar verder en wijzer. Ik weet dat je van hard werken geen burn-out krijgt. Dat je lichaam en geest na een periode van hard werken ook een periode van hard ontspannen nodig heeft. Dat het goed is om een professional in te schakelen als je het zelf even niet meer weet. Dat de strategieën om het leven aan te kunnen je heel ver kunnen brengen maar zich op een bepaald moment ook tegen je kunnen keren. En dat het goed is om regelmatig even stil te staan bij het leven zelf. Oh, en wat ik zeker niet mag vergeten: bewegen is goed. Voel je je moe? Zorg ervoor dat je lichaam zich net zo moe voelt als je geest. Wandel, zwem, fiets. Ook al heb je er geen zin in, je voelt je beter na afloop.

Burn-out: wat er aan vooraf ging
Burn-out: wat er aan vooraf ging
Getagd op:            

Eén gedachte over “Burn-out: wat er aan vooraf ging

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.