Mijn sandwich-werkweek

In 9 maanden kun je een hoop doen. Zo’n lief schattig baby’tje is in 9 maanden gewoon helemaal af. Ik blijf het bijzonder vinden hoe snel zoiets groeit en ontwikkelt. Van een hele hoop liefde en (hopelijk) een grote wens naar zo’n klein individu die helemaal klaar is om zich verder te ontwikkelen naar de persoon die het gaat worden.

Maar in 9 maanden lukt het mij niet om van mijn burn-out af te komen. En dus ben ik nog aan het re-integreren. Ik kan nu wel zeggen: re-integreren als leerkracht is best wel lastig. Je kunt namelijk niet zoveel in stapjes doen. Als je op school bent, ben je gelijk ‘aan’. Je wordt begroet met ‘juf, ik heb nieuwe schoenen’ en ook collega’s gaan snel weer over tot de orde van de dag en vragen of ik boek-zus-en-zo in mijn klas heb en of ik dit-of-dat kan vinden op de computer.

De stapjes waren dus vooral in tijd. Iedere twee a drie weken kwam er een uurtje per dag bij, en iedere keer was ik daar weer zo moe van! In het begin hoefde ik bijna niets te doen. Ik had geen verantwoordelijkheid en zat er bij als een soort onderwijsassistent, maar het begon al snel te kriebelen: laat me het zelf doen! Het voelde alsof ik na 15 jaar ineens opnieuw ging stagelopen en mezelf moest bewijzen. Terwijl ik met al die functioneringsgesprekken nog nooit gehoord had dat er wat mis was. Er is niet iets mis met mijn vaardigheden als leerkracht, ik ben alleen zo ontzettend opgebrand door de manier waarop ik mijn leven tot nu toe had ingedeeld en de manier waarop ik omging met uitdagingen, met andere mensen en (vooral!) met mijzelf.

Voor ouders is het soms verwarrend, al heb ik die de eerste maanden wel ontlopen. Voor collega’s was het ook verwarrend (in hoeverre ben je nu weer aan het werk?) en voor mijzelf ook. Alleen de kleuters in mijn klas vonden het doodnormaal. Zij worden wel vaker geconfronteerd met een nieuwe juf in hun leven. Er zijn constant veranderingen, en de meeste gaan daar echt niet over in zitten. Kleuters vragen niet welke dagen je gaat werken, hoeveel uur je aanwezig bent en of je weer helemaal beter bent. Kleuters accepteren gewoon dat je er op dat moment bent.

Ik merkte in mijn opbouw al snel dat het mij niet lukte om meerdere dagen achter elkaar te werken. Na twee dagen voelde ik me de derde dag zo kapot. Alsof er een vrachtwagen over mij heen was gereden. Alles deed pijn, en van de vermoeidheid kon ik alleen maar huilen.

In dit geval levert vechten niets op. Ik moet het accepteren en het aanvaarden. Na een dag werk volgt een dag rust. Dat is de enige manier om het vol te houden. Een dag vol geluid, prikkels, afspraken, regels om hand te haven, beslissingen om te maken, en sociale gesprekjes met collega’s wordt dan gevolgd door een dag van lekker alleen zijn, uurtje zwemmen, uurtje wandelen, op de bank hangen en een puzzeltje maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.