Op donderdag is mijn gieterdag. Iedere donderdag loop ik met mijn gieter door mijn woonkamer en bekijk ik de grond van mijn plantjes nauwkeurig. Is het droog? Kan dit plantje wat water gebruiken? Vaak is het antwoord ja, en krijgt het water. Maar soms lijkt de grond veel te nat, of staat er zelfs water in de pot. Dan is het voor deze plant tijd om op een droogte rantsoen te gaan, voordat de plant ten onder gaat aan de hoeveelheid water.

De enige die nooit water krijgt met de gieter is mijn orchidee. Hij staat ruim anderhalf jaar in mijn huiskamer zonder ooit een scheutje water te krijgen. Mijn orchidee gaat wekelijks in bad. Ik laat de hele pot vollopen met water en laat hem dan even in de keuken staan badderen. Na een kwartiertje of soms wat langer gooi ik al het water weg en zet ik de orchidee weer in de woonkamer.

Toen ik hem in februari kreeg bloeide hij prachtig. In de zomer was hij uitgebloeid en liet hij de bloemblaadjes vallen. De stengel verkleurde al snel en ik besloot de stengels af te knippen. Zo’n groene plant is best saai. Totdat ik ineens iets zag groeien. Het was geen luchtwortel, nee het was een nieuwe stengel! Hij nam de tijd. Hij groeide uit tot een volwassen stengel mét knoppen en in de eerste helft van 2020 had ik voor de tweede keer plezier van mijn orchidee.

Nu herhaalt zich het weer. De blaadjes vielen, de stengel verkleurde en ik knipte hem af. Daarna komt altijd even een saaie periode. Alleen maar groene bladeren. Zou mijn orchidee nog weten hoe hij moest bloeien? Zou hij het nog kunnen? Ik geef niet op en mijn orchidee gaat nog steeds wekelijks in bad. Gelukkig zag ik vorige week weer een stukje van een stengel verschijnen. Hij gaat weer aan de slag, en het enige wat hij van mij nodig heeft is een een wekelijks badje water en een mooi plekje op de salontafel. Ongeveer 2 meter van het raam. Geen tocht, wel zonlicht maar niet te fel.

Het is bijzonder zo’n cyclus. De blijdschap van de bloemen, de wanhoop als alles afgestorven lijkt en de hoop als er weer een klein groen steeltje verschijnt. Ik wist niet dat ik het in mij had. Vroeger gingen mijn planten steevast na een jaartje dood. Te veel water was het doodsvonnis van menig plant. Maar van mijn schoonfamilie heb ik geleerd om te ‘tuinieren’ met aandacht. Een tuin heb ik niet, maar mijn vensterbank staat helemaal vol met plantjes en stekjes. En iedere donderdag kom ik met veel aandacht en liefde en een straaltje water naar ze toe.

Mijn orchidee gaat wekelijks in bad.
Getagd op:                

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.