Laatst reed ik van Friesland naar Haarlem. Dat doe ik met enige regelmaat dus die weg kan ik wel dromen. Maar dit keer was het anders. Het was zo mistig dat het leek of ik de enige op de weg was! Als ik eerder had geweten dat het zo mistig was, was ik die middag al vertrokken. Nu moest ik wel ‘s avonds rijden: in het donker én in de mist.

Als Haarlemse (en stadse!) mug moest ik erg wennen aan de wegen in de kop van Noord-Holland en in Friesland waar ‘s avonds geen verlichting is. Ik weet nog dat ik in het begin van mijn relatie met mijn lieve Friese vriend altijd zorgde dat ik met daglicht reed. Dat is in de winter amper te doen natuurlijk, dus zo langzamerhand ben ik er aan gewend om te rijden in het donker. En het gekke is, ik ben er zelfs van gaan houden. Het is ‘s avonds lekker rustig op de weg én je hoeft niet onder de 100 te blijven.

Dit is vaak mijn coping met nieuwe (en enge) dingen in mijn leven: ik probeer ze meestal te vermijden. Rijden in het donker eng? Ik rijd wel overdag. Een nieuw programma voor het declareren op mijn werk? Ik koop gewoon niets en doe het gewoon met de dingen die op school voor handen zijn, dan hoef ik ook niets te declareren. Een conflict met mijn buurvrouw? Ik blijf gewoon binnen of ga logeren bij mijn vriend zodat ik haar niet tegenkom.

Uiteindelijk is dit niet een heel handige coping. Want allicht komt het een keer zo uit dat ik toch in het donker moet rijden, heb ik een nieuw prentenboek nodig voor school of moet ik wel overdag eruit om boodschappen te doen. Die spannende dingen kan ik eventjes vermijden, maar vervolgens moet ik ze aangaan en dan kom ik er achter dat deze wijze uitspraak helemaal waar is:

Een mens lijdt dikwijls ’t meest
Door ’t lijden dat hij vreest
Doch dat nooit op komt dagen.
Zo heeft hij meer te dragen
Dan God te dragen geeft.

De grap is dat ik het vaak niet doorheb. Ik maak mezelf wijs dat een nieuwe manier onhandig is of dat ik beter een ander computerprogramma kan gebruiken. Pas als ik stil sta en bedenk dat ik weer wat aan het vermijden ben kan ik besluiten om het dit keer toch aan te gaan. Voor het rijden in de mist werd dit besluit voor mij gemaakt. Ik kon de mist niet weghalen en ik moest op dat moment naar huis. En weet je wat er toen gebeurde? Ik kwam erachter hoe heerlijk het is om te rijden in de avondmist. Het voelt even of je helemaal alleen op de wereld bent. Niet afgeleid door windmolens of gebouwen langs de weg, kon ik me goed focussen op de snelweg en de sporadische medeweggebruikers. Ik kwam nog vol energie aan in Haarlem en dacht bij mezelf: Mist is wel één van mijn favoriete weersomstandigheden!

Mistig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.